Van 20 tot 23 mei vond in Praag het jaarlijkse Europees Congres van Hartfalen (HFA) plaats, georganiseerd door de European Society of Cardiology (ESC). Het wetenschappelijk programma stond onder leiding stond van prof. dr. Wilfried Mullens (ZOL, UHasselt).
De ENACT-studie (Efficacy of a Standardized Diuretic Protocol in Acute Heart Failure Study), opgezet ism CTU ZOL, werd tijdens het congres als een van de meest belangrijke onderzoeken beschouwd. De studie, uitgevoerd in 19 landen wereldwijd, werd voorgesteld door Phd student cardiologie UHasselt-ZOL dr. Jeroen Dauw, onder leiding van prof. dr. Mullens.
Het hoofddoel van de ENACT-studie was het vergelijken van twee verschillende strategieën voor het toedienen van plasmedicatie bij patiënten die waren opgenomen met gedecompenseerd hartfalen.
In de eerste fase van het onderzoek werd de standaardbehandeling toegepast volgens de gebruikelijke praktijk van de behandelende artsen. In de daaropvolgende fase werd een schema, gebaseerd op het meten van het zoutgehalte in de urine tijdens de toediening van plasmedicatie. Dit nieuwe schema leidde tot meer aanpassingen in de diuretische behandeling en vaker werd acetazolamide toegevoegd. De resultaten van de ENACT-studie waren overtuigend en toonden aan dat patiënten bij het aangepaste protocol aanzienlijk meer water en zout konden uitscheiden, wat resulteerde in een verkorte duur van de ziekenhuisopname.
Dr. Sebastiaan Dhont, PhD-student cardiologie aan UHasselt-ZOL onder leiding van dr. Philippe Bertrand, presenteerde een subanalyse van de ADVOR-studie, die vorig jaar werd gepubliceerd in het New England Journal of Medicine. Voor zijn uitmuntende werk kreeg hij de Clinical Young Investigator Award, een prestigieuze prijs voor jonge onderzoekers op het congres.
In zijn analyse toonde dr. Sebastiaan Dhont aan dat het gebruik van acetazolamide bovenop lisdiuretica in de ADVOR-trial niet leidde tot verstoringen van het zoutgehalte. Dit is van groot belang, omdat andere combinaties van diuretica wel aanzienlijke stijgingen in zoutstoornissen veroorzaakten. Dit is een belangrijke stap voorwaarts in het begrip van de optimale behandeling van hartfalen en biedt waardevolle inzichten voor klinische praktijken.
